بازی ها همواره بخشی از فرهنگ یک کشور بوده اند. بازی های بومی، قبیله ای، محلی و سنتی هر منطقه از ایران علاوه بر بار فرهنگی، از جذابیت و تنوع بالایی نیز برخوردار هستند. در میان مناطق مختلف ایران فرهنگ بومی استان مازندران آنقدر شیرین است که هر کسی با آشنا شدن با آن، مطمئنا به این استان علاقمند می شود و بازی های مازندرانی فقط بخش کوچکی از این فرهنگ غنی می باشند! وجود بازیهای محلی متعدد در استان مازندران سبب شده تا مازندران به عنوان یکی از شادترین استان های ایران شناخته شود. اگر چه بسیاری از آداب

ایران یک کشور تاریخی و بسیار کهن است و آثار تاریخی زیادی از گذشتگان در آن بجای مانده است این مساله باعث شده تا بسیاری از علاقه مندان به تاریخ از اقصی نقاط دنیا برای بازدید از این آثار به ایران بیایند. تعداد مکان های تاریخی ایران آنقدر زیاد هستند که یونسکو رتبه هفتم در میراث جهانی را برای ایران به ثبت رسانده است. برخی از آثار باستانی و مکان های تاریخی قدمتی ۴۰۰۰ ساله دارند؛ بسیاری از این آثار به دوران قبل از میلاد مسیح بازمی گردند. در میان این آثار معماری پل های قدیمی ایران به چندین دلیل

آیا شما نیز هر بار با دیدن فرشهای اصیل ایرانی مسحور طرحها و نقشهای آن میشوید. هنگامی که به فرش ایرانی نگاه می کنیم گویی هر فرش داستانی در دل خود جای داده است، داستانی که نمادها و نقوش بکار گرفته شده روایتگرشان هستند. نمادها یکی از ابزارهای آگاهی هستند و مفاهیمی را برای ما آشکار می سازد که به شیوه های دیگر قابل بیان نیست. فرش دستبافت ایرانی از جمله هنرهای کاربردی یا به عبارت بهتر چند بعدی است که در کارکردهای گوناگون خود از پدیده هایی چون نمادگرایی و اسطوره بهره برده است. نقوش بافته شده در فرش

رقص مجموعه ای از حرکات موزون و هماهنگ بدنی است که معمولاً همراه با آواز و موسیقی انجام می شود. در گذشته در ایران از واژه “پایکوبی” برای رقص استفاده می شد، هنوز هم در بعضی فرهنگها از جمله زبان آذربایجانی از لغت “پایکوبی” برای رقص استفاده می شود. تاریخچه رقص در ایران باستان به حدود هزاره شش قبل از میلاد بر می گردد. تصاویر باستانی از رقصنده های ایرانی در مکان های تاریخی مانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جاری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، تپه سیالک، تپه موسیان، تپه یحیی تاریخچه رقص های محلی ایران را نشان

فرم چهره، ساختار استخوان بندی و ویژگی های ظاهری انسان ها همواره تحت تأثیر سه عامل اصلی ژنتیک جمعیت، جغرافیای زیستی و سبک زندگی شکل می گیرد. در میان جمعیت های مختلف جهان، ساکنان فلات ایران و اقوام هندواروپایی دارای خصوصیات مورفولوژیک و چهره شناختی منحصربه فردی هستند که ردپای آن را می توان در تندیس ها و دیوارنگاره های باستانی تخت جمشید نیز یافت. شکل گیری این ویژگی های ظاهری حاصل هزاران سال انطباق زیستی با اقلیم فلات ایران و آمیختگی گروه های بومی با اقوام مهاجر است. این ویژگی ها امروزه به عنوان بخشی از میراث ظاهری و

کشور ما ایران دارای منابع ژنتیکی بسیار ارزشمندی در زمینه گل و گیاهان بومی و وحشی است این تنوع بویژه در گل و گیاهان پیازی همچون لاله، لالهٔ واژگون، انواع آلیوم ها و سیکلمن است. تعداد زیادی از ارقام گلی که در دنیا تجاری شده اند بومی کشور ایران بوده اند، اما ایران نتوانسته کار مؤثری برای تولید ارقام جدید با بهره گیری از این گونه های بومی انجام دهد و این گل ها همچنان به صورت وحشی و خودرو در کشور ایران رشد می کنند، که نمونه آن ها لالهٔ واژگون است. مصرف جهانی گل و گیاهان زینتی بالغ

ایران باستان و هرآنچه با تمدن کهن این سرزمین آریایی ارتباط دارد، برای ما ایرانی ها جذاب است. نمادها و سمبل ها یکی از مهم ترین آثاری هستند که از تمدن چند هزار ساله ایران به یادگار مانده اند. این نمادها را می توان روی سنگ نوشته ها و آثار باستانی دید یا درباره آن ها در کتاب های کهنی چون شاهنامه خواند. در این مقاله ۵ سمبل ایران باستان را بررسی می کنیم و داستان هایشان را برایتان توضیح می دهیم. ۱. شیر و خورشید یکی از قدیمی ترین سمبل های ایران نسل جدید بخاطر آموزش های اشتباه، تصور

یکی از مهم ترین و الهام بخش ترین موضوعات برای انسان طبیعت بوده و مهم ترین اتفاقی که در طبیعت رخ می دهد و توجه هر انسانی را به خود جلب می کند، رویش مجدد و سبز شدن دوباره حیات، پس از یک دوره سرما و مرگ و خاموشی است. سفره نوروز، سفره آفرینش است و یادآور آفرینش هستی است. در دوره باستان اقوام و ملت های گوناگون با دیدن سبز شدن دوباره حیات بر شاخه های خشک و مرده درختان، اسطوره آفرینش و رستاخیز هستی را به بهار طبیعت پیوند زدند. اما با این اوصاف و اگر معنا و

ایرانی ها از دیرباز مردمی شاد بودند که به مناسبت های مختلف جشن و پایکوبی می کردند. بعضی از این جشن ها در فرهنگ امروز ما هم باقی مانده، اما بعضی دیگر، آداب و رسوم باستانی است که ما جز داستان های آن چیزی نشنیده ایم. یکی از شادترین روزهای مردم ایران زمین، روزهای منتهی به سال نو و آغاز سال جدید بوده است. در این روزها، مردم به مناسبت های مختلف جشن و پایکوبی می کردند، شب نشینی داشتند و باهم معاشرت می کردند. در این مقاله ۵ جشن باستانی ایران در حوالی سال نو را بررسی می کنیم

همه ایرانیان هر ساله جشنی باستانی به نام نوروز را برگزار می کنند. نوروز برای آن دسته از کشورهایی که آن را جشن می گیرند بسیار با ارزش است. اما برای بسیاری از ما این سوال پیش می آید که اساساً شخصیت ها و مراسم مرتبط با این جشن باستانی از کجا نشأت می گیرند و به عبارتی، افسانه های پیرامون هر کدام از آن ها مانند حاجی فیروز، چهارشنبه سوری و سیزده بدر چیست؟ امروز قصد داریم تا با نگاهی به تاریخچه هر یک به درک دقیق تری از آنها برسیم. با ما همراه شوید تا 5 افسانه باستانی

همه ما بارها شنیده ایم که ایران بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت دارد. یعنی نیم قرن پیش از میلاد مسیح در ایران تمدن وجود داشته و هخامنشیان به عنوان اولین امپراطوری بزرگ، بر این سرزمین حکمرانی می کرده اند. اما درک این مسئله چندان ساده نیست که این زمان چقدر می تواند طولانی باشد و در آن زمان ایران چگونه بوده است. تاریخ ایران در خاک کشور ریشه دوانده و به هر نقطه از این سرزمین که نگاه می کنیم، آثاری از قدمت را در آن می بینیم. اما قدیمی ترین شهرهای ایران، اکنون از میان رفته اند و چیزی

داستان پادشاهان ایرانی شبیه به افسانه هایی واقعی است که برگه های تاریخ کشور ما را تشکیل می دهد. اکثر ما ایرانی ها با پادشاهان بزرگ آشناییم یا حداقل نامشان را شنیده ایم. مثلاً می دانیم کریم خان زند، وکیل الرعایا لقب داشت یا داستان هایی درباره سفر ناصرالدین شاه به فرنگ شنیده ایم. اما کم تر شده که بخوانیم داستان زندگی این پادشاهان بزرگ، کجا و چطور به پایان رسید. این مقاله فرصتی است که به پایان داستان پادشاهانی که مقبره آن ها در تهران است، بپردازیم. لطفعلی خان زند لطفعلی خان آخرین پادشاه سلسله زندیه بود. او بعد